Гэтым летам корпусныя (і не толькі) лінгвісты з усёй планеты сабраліся ў Кардыфе (Уэльс, Вялікабрытанія), каб распавесці пра свае дасягненні і абмеркаваць далейшы лёс корпуснай навукі на чарговай канферэнцыі CL 2019. Нейкім цудам (і дзякуючы падтрымцы фонду MOST) трапіла на гэтае мерапрыемства і я. І, ведаеце, гэта была лепшая канферэнцыя ў маім (хай яшчэ і не вельмі доўгім) навуковым жыцці.

Пачну з таго, што CL 2019 – самае маштабнае і самае міжнароднае навуковае мерапрыемства, у якім я прымала ўдзел: больш за 400 навукоўцаў з Вялікабрытаніі, Аўстрыі, Канады, Ірландыі, ЗША, Чэхіі, Германіі, Італіі, Пакістана, Саудаўскай Аравіі і іншых краін стваралі надзвычайна спякотную канферэнцыйную атмасферу (ва ўсіх значэннях гэтага слова). Арганізатары ўсімі сіламі спрабавалі стрымаць навуковы запал! Але нішто не магло спыніць прагных да ведаў даследчыкаў.

У першы, перадканферэнцыйны дзень усе жадаючыя маглі палепшыць свае навыкі корпусных даследаванняў – прыняць удзел у разнастайных варкшопах, прысвечаных пытанням стварэння корпусаў тэкстаў, а таксама аналізу і візуалізацыі корпусных дадзеных. Такога навізуалізавалі!

Пасля ўрачыстага адкрыцця канферэнцыі і вітальнага слова яе галоўнага арганізатара – Дон Найт – на другі дзень пачалася сапраўдная праца. Вынікі сваіх даследаванняў прадставілі як вядомыя спецыялісты ў галіне корпуснай лінгвістыкі, у тым ліку Пол Бэйкер і Тоні Макэнэрі (Ланкастэрскі ўніверсітэт, Вялікабрытанія), Марк Дэвіс (універсітэт Брыгама Янга, ЗША), Дуглас Байбер (універсітэт Паўночнай Арызоны, ЗША), так і пачынаючыя даследчыкі. У сваіх прэзентацыях лінгвісты закраналі самыя надзённыя пытанні:

  • Як (на падставе корпусных дадзеных) адрозніць святога ад шызафрэніка?
  • Што пішуць пра ЛГБТ-суполку ў нямецкай прэсе?
  • Навошта худнець мужчынам і жанчынам у Вялікабрытаніі?
  • Як там было з whore у XVII стагоддзі?

Адказы на гэтыя і многія іншыя пытанні мы атрымалі падчас пленарных і секцыйных пасяджэнняў.

(З поўнай праграмай канферэнцыі можна азнаёміцца вось тут. Пачытаць тэзісы ўдзельнікаў можна ў мабільным дадатку, распрацаваным спецыяльна для канферэнцыі).

А вы ведалі, што самая мужчынская ежа – гэта піва? Магчыма, здагадваліся.

І некалькі слайдаў для аматараў больш сур’ёзнай навукі – тут вам і кантрастыўныя даследаванні чэшскіх лінгвістаў, і анатацыя вуснага падкорпусу BNC 2014 амерыканскімі даследчыкамі, і новы корпус сучаснай валійскай (уэльскай, кімрскай) мовы CorCenCC.

Падчас абмеркавання майго даклада, прысвечанага праблемам і перспектывам корпуснага аналізу фармальных, семантычных і прагматычных характарыстык дымінутываў у нацыянальных разнавіднасцях англійскай мовы, я атрымала каштоўныя рэкамендацыі пра далейшыя напрамкі майго даследавання. Акрамя гэтага, канадска-фінскі калега Антты Арппэ прапанаваў падзяліцца са мной сваімі напрацоўкамі па тэме. Імкненне да адкрытай навукі – цудоўны трэнд.

Прэзентацыі – гэта добра, але неафіцыйная частка канферэнцыі яшчэ лепей. Кожны дзень у шатрах, якія раскінуліся перад уваходам ва ўніверсітэт, адбывалася нешта цікавае. Так, фуршэт (шмат віна і шмат ежы!) пад песні гурта Gentlemen Prefer Blondes змяніўся народнай музыкай у выкананні мясцовага хора Côrdydd, а пасля – гарачымі рытмамі ад The S.O.S. Band, якія прымусілі танчыць нават самых сур’ёзных даследчыкаў.

Аднак навуку нельга забываць ніколі – пад рытмы мясцовай музыкі мы пашыралі і паглыблялі свае веды, гартаючы навінкі навуковай літаратуры.

Нягледзячы на такую насычаную праграму самой канферэнцыі, у мяне ўсё ж такі атрымалася трошкі пазнаёміцца і з горадам – як у рамках арганізаванай супрацоўнікамі ўніверсітэта аўтобуснай экскурсіі, так і падчас не вельмі арганізаваных шпацыраў з іншымі ўдзельнікамі канферэнцыі. Нацыянальны музей і гарадская ратуша, Міленіум-цэнтр, стадыён Principality, кардыфскі замак і парк Б’ют, мясцовы ўрок бачаты і, канешне, фіш энд чыпс – вось што мы змаглі пабачыць у рэжыме вельмі абмежаванага часу.

Ледзь не забылася: чырвоны цмок – сімвал Кардыфа, яго можна знайсці амаль што паўсюль – літаральна на кожным сметніку (і гэта не жарт!). Вось доказы:

Увогуле Кардыф – вельмі душэўны, добры горад. А яшчэ гэта горад птушак – чаек. Дарэчы, чайкі – гэта першае, што ты чуеш ранкам і апошняе ўвечары. Такая вось кардыфская мелодыя.

А канферэнцыя была надзвычайная. Яна ўразіла сваёй нефармальнай, сяброўскай атмасферай, адкрытасцю і імкненнем даследчыкаў дзяліцца сваім досведам (а падчас і сваімі распрацоўкамі) з калегамі. Яна прынесла шэраг новых знаёмстваў і новых думак. Такія мерапрыемствы і людзі, якія туды прыязджаюць, насамрэч натхняюць на далейшую навуковую дзейнасць, хоць бы дзеля таго, каб патрапіць на такую канферэнцыю зноў.

Ready for CL 2021 in Limerick!

Аляксандра Чудар

Аспірантка Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта. Навуковыя інтарэсы: семантыка, прагматыка, сацыялінгвістыка, корпусная лінгвістыка.

Дадаць каментар